2007/Oct/25

เพิ่งผ่านความเสียใจ มาได้มันก็ยากเหมือนกันนะ กว่าที่จะยอมรับอะไรได้

แต่มีความลับบางอย่างที่ผมไม่ได้บอกเขา จริงๆแล้วผมตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว บางทีถ้าผมพูดอะไรออกไป เขาอาจจะสบายใจกว่า เรื่องบางเรื่องเก็บไว้เป็นความลับก็ดี

วันนั้นผมโทรไปหาเขาเพื่อบอกว่าวันนี้ผมเข้าโรงพยาบาลนะ แต่ใจจริงไม่ได้ต้องการอะไร เพียงแค่ได้ยินเสียงและกำลังใจจากเขาเท่านั้น มันเป็นเป็นกำลังใจที่จะทำให้ผมลุกขึ้นสู้ โดยไม่กลัวอะไร

11 โมงเช้าวันนั้นผมโทรไปหาเขา ปลายสายไมว่าง คงเป็นเพราะตอนนี้เขากำลังเรียนอยู่ ไม่รบกวนดีกว่า

เที่ยงกว่าๆ คนที่ผมรอเขาโทรกลับมา มันทำให้ผมดีใจมาก แล้วเขาก็ถามผมเหมือนเคย ว่ามีอะไรหรอ……วินาทีนั้น ผมตัดสินใจที่จะไม่บอกอะไรให้เขารู้ ดูแล้วเขาทั้งยุ่งเรื่องเรียนและอะไรหลายอย่าง ผมคงจะไม่เอาเรื่องอะไรไปทำให้เขาต้องรับอีกได้แล้ว ผมเลยตัดสินใจว่าไม่พูดอะไรดีกว่า ตัวเองเรียนอยู่หรอ เค้าไม่มีอะไรหรอกโทรมาเฉยๆ ตัวเองไปเรียนต่อเถอะนะผมพูดแบบนั้นไปแทน

คืนนั้นเราก็ยังโทรคุยกันตามปกติเหมือนเช่ยเคยทุกคืน เราพูดจากันดีเหมือนเดิม จนผมไม่อยากจะพูดอะไรให้มันต้องไปทำลายบรรยากาศในตอนนั้น แ้ล้วผมก็เลือกไม่พูดอะไร

แต่แล้ววันต่อมาผมก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันรู้สึกเหงาและต้องการกำลังใจจากใครสักคน เพื่อให้ตัวเองลุกขึ้นสู้

ผมโทรไป ดูเหมือนว่าเขาพึ่งจะตื่นนอน ผมเองก็ไม่กล้าพูดอะไร เพียงแต่รอคำถามว่าเขาจะถามเรารึปล่าวว่าสบายดีมั้ย แต่แล้วเมื่อมันไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ มันกลับทำให้ผมกลับรู้สึกอ้างว้าง และน้อยใจว่าทำไม คนที่เราคิดถึงที่สุดเค้าไม่สนใจเราบ้างว่าเป็นยังไง

เพียงแค่นั้นมันทำให้ผมคิดอะไรไปต่างๆนา และน้อยใจในความรัก จนท้ายที่สุด เราก็พูดไม่เข้าใจกัน จากเพียงเรื่องนิดเดียวในตอนนั้น จนมันกลายเป็นเรื่องลุกลาม ถึงวันนี้ความรักของผมกับเขามันได้เริ่มจุดจบตั้งแต่วันนั้นมา ผมรู้ว่าการที่ผมต้องการกำลังใจจากคนที่ผมรักในวันนึงมันจะทำให้ สิ่งดีๆทุกอย่างมันขาดหายไป

จนถึงวันนี้ผมก็ยังเลือกที่จะไม่บอกอะไรให้เขารู้ ว่าเหตุผลทำไม

edit @ 26 Oct 2007 21:07:26 by Little Monster

edit @ 26 Oct 2007 21:09:58 by Little Monster

Comment

Comment:

Tweet


อ่านะ ตัวหนังสือแสบตาดีแหะ เราเปลี่ยนธีมล่ะนะ.....แวะมาเยี่ยม